Flatland For Dummies

januari 31, 2010 § Een reactie plaatsen

In het kader van mijn onderzoek ben ik opzoek gegaan naar het boek “Flatland: A Romance of Many Dimensions” geschreven door Edwin Abbott Abbott (1838 – 1926).

Flatland volgt de avonturen van A. Square (Nederlands: Een Vierkant) die op een dag wordt bezocht door een cirkel (die eigenlijk een bol blijkt te zijn die als cirkel verschijnt in Flatland) en die hem uit z’n tweedimensionale wereld tilt en hem meeneemt naar lijnland en puntland om hem duidelijk te maken dat er meer dimensies zijn dan alleen de 2 van Flatland. Als A. Square aan de bol vraagt of er misschien zelfs meer bestaan dan de 3 waar de bol vandaan komt, wordt deze boos en stopt hem weer terug in zijn tweedimensionale wereld.

Hier is een filpje dat alles visueel goed uitlegd:

Het effect dat hier aan bod komt, het tonen van en andere dimensie dat tot nu toe nog onbekend was, is iets dat ik ook zou willen kunnen hebben in het eindresultaat van mijn masterproef. Ik wil aan de mensen iets laten zien en ervaren dat ze nog niet hebben meegemaakt. Ik wil ze iets bijbrengen dat voor hun tot op dat moment niet bestond.

My Kind Of Art

januari 26, 2010 § Een reactie plaatsen

Ga zeker eens kijken op volgende site: http://www.artcom.de/kinetik/

Wat Nu?

januari 26, 2010 § Een reactie plaatsen

Sinds het plenum heb ik besloten om mij bezig te houden met dimensies, meer bepaald de 3e dimensie. Momenteel maken wij een echte revolutie mee wat betreft 3D beelden. We hebben amper de tijd gehad om over te schakelen naar High Definition televisies en daar komen de 3D High Defintion televisies al. Het WK Voetbal van deze zomer zal al in 3D worden uitgezonden zodat de weinigen op de aardbol die een 3D TV al bezitten live tv op een volledig nieuwe manier zullen ervaren. Je kan stellen dat 3D een grote rol speelt in de technologische innovatie van de komende jaren.

Nu is de vraag; hoe zal ik plaats kunnen nemen in die innovatie? Ik sta niet aan het hoofd van een mega bedrijf die miljoenen kan investeren in het ontwikkelen van technologie om 3D te kunnen waarnemen. Ik mis de kennis ook om een volledig wetenschappelijk onderzoek te doen dat tot het winnen van een nobelprijs zal leiden (alhoewel, wie weet…). En de wiskunde? Daar begin ik gewoon niet aan… Ik zou het graag kunnen maar zoals mensen van mijn leeftijd zo eenvoudig kunnen verwoorden; Da’s mijn ding ni.

Wat moet ik dan doen om in die innovatie plaats te nemen? Kan ik dat wel? Heb ik wel hetgene dat nodig is om dat allemaal te doen? Ik beschik over 2 ogen die elk goed functioneren (denk ik) dus kan ik diepte zien, dus beschik ik volgens mij over perfecte attributen om de 3D wereld te verkennen. Meer heb ik niet nodig.

Maar waar bijft die innovatie? We hebben allemaal wel 3D afbeeldingen gezien. De meest bekende zijn anaglyph beelden die je in 3D kan zien adhv een brilletje met roode en groene glazen. Een ander ‘ouwe bekende’ is de Viewmaster, waarbij elk oog een andere foto ziet waardoor het effect van diepte verschijnt. Nu is het zo dat al die afbeeldingen gaan om het ‘3D-effect’, wat ongelofelijk cool is, maar wat werkelijk is afgebeeld niet echt boeiend is. De innovatie in 3D wordt puur gebruikt om het reeds bestaande te innoveren. Er worden geen of weinig beelden gemaakt in relatie met het 3D. Daar is waar mijn ‘innovatie’ inhet spel komt.

Ik wil opzoek gaan naar beelden en onderwerpen die volledig in synergie zijn met het medium 3D. Wat is er nog niet afgebeeld in 3D? Wat zou je niet verwachten in 3D te zien? Dat is wat mij intrigeert en wil verkennen.

Boek: De kleur van de maan

januari 18, 2010 § Een reactie plaatsen

Paola Bressan

De kleur van de maan

Hoe we kijken en waarom


Waarom lijkt de maan geel, terwijl hij eigenlijk grijs is?Waarom beweegt de wereld niet als je je ogen beweegt? Waarom zijn honden niet geïnteresseerd in televisie?

Over het algemeen wordt aangenomen dat de wereld eruitziet zoals wij hem zien, gewoon omdat dat zo ís. In feite is de werkelijkheid zoals wij die waarnemen een constructie van onze hersenen.

Op boeiende en verrassende wijze onthult Paola Bressan de ingewikkelde wetenschappelijke principes achter de kleine mysteries in onze alledaagse waarneming. Zo ontdekken we hoe wij de wereld construeren en waarom we dat op die manier doen. Ze gaat in op de werking van het oog en de interactie met de hersenen, en laat zien hoe wij diepte waarnemen, kleuren, licht en schaduw.

Plenum 1 (4 Jan 2010)

januari 18, 2010 § Een reactie plaatsen

Hieronder staat de inhoud van het 1e Plenum begin Januari.

Ik heb veel wegen afgelegd en verschillende ideeën gehad, ik kon moeilijk beslissen of wat ik had echt wel goed was. Ik had oorspronkelijk light graffiti gekozen om op te werken,

dan van afgestapt en beweging in het stilstaand beeld genomen,

dan terug light graffiti met als onderwerp “dingen die wij niet zien of zeggen”.

Ik was nog steeds niet overtuigd. Mijn chaotisch brein begon op mijn zenuwen te werken.

Ik was hopeloos op zoek naar een concreet iets en ging op zoek naar een overkoepelend gegeven dat al mijn verschillende dingen kon linken aan elkaar.

Ik besefte dat ik aan de basis van al mijn denken bezig was met mij af te vragen hoe wij naar beelden kijken. De essentie van waarneming in zekere zin. Wij zien driedimensionaal. Misschien moet ik mij bezig houden met dimensies? Ja!

Wat ik graag zou willen doen is op zoek gaan naar de verschillende dimensies in de waarneming. Wetenschappelijk bestaan er 3 ruimtelijke dimensies; 1D, 2D, 3D. Voeg daar de dimensie van tijd aan en je krijgt 4D, waar wij (volgens de wetenschap) in leven, hetgeen wij ervaren. Je kan nog fysische dimensies zoals temperatuur enz… toevoegen en zo onderscheid de wetenschap 10 to 11 verschillende dimensies. Elke dimensie valt telkens perfect in een formule te definiëren.

Dat is allemaal heel goed een wel maar een dimensie is volgens mij een perceptie, een waarneming door een persoon. Het kan ook dingen zijn die wij ook niet kunnen zien maar misschien wel zichtbaar kunnen maken.

Mijn bedoeling is van de wetenschap opzij te zetten en puur vormelijk te gaan experimenteren met de verschillende dimensies van de waarneming. Een vertrekpunt zou 3D kunnen zijn en alle verschillende technieken verkennen om 3D te bekomen zoals anaglyphen met 3D-brilletje of stereoscopie. Met deze technieken bekom je een 3D effect op een 2D medium, het bewijs dat je dimensies kan combineren.

Blijf ik bij dit onderwerp? Geen idee. De tijd zal het uitwijzen. Zijn er nog veel andere dingen die ik zou willen doen? Ja, heel veel. Het onderwerp “Dimensies” is een onderwerp dat het merendeel overkoepeld. Weet ik wat ik uiteindelijk ga bekomen? Neen, natuurlijk niet, met mijn chaotisch brein zal ik dat misschien zelfs nooit weten. Maar ik hoop uiteindelijk toch wel.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van januari, 2010 om Jeremy Vanmaele Masterproef 2009-2010.